Ontmoetingsplek bij de Kiosk in het Diamantpark

Voor veel nieuwkomers biedt vrijwilligerswerk de kans om te beginnen met hun inburgering voor ze in Nederland mogen werken. Door zich vrijwillig in te zetten kunnen ze kennis maken met de Nederlandse taal en cultuur, zichzelf blijven ontwikkelen en een netwerk opbouwen. Een van die vrijwilligers in de gemeente Groningen is Sefa. Hij was jarenlang vliegtuigonderhoudstechnicus in Turkije en kwam in 2022 naar Nederland als politiek vluchteling. Na zijn aanmelding in Ter Apel kwam hij via vijf andere opvangplekken in Groningen terecht en melde hij zich aan als maatje bij Humanitas. “In de opvanglocaties waren er vaak mensen van Vluchtelingenwerk Nederland”, vertelt Sefa. “Ik was erg onder de indruk van hoeveel mensen er waren die iets voor ons wilden doen. In Turkije blijven de meeste mensen thuis na hun pensioen en gaan ze af en toe het huis uit om te winkelen of een kopje koffie te drinken. Dus het viel me op hoeveel mensen in Nederland vrijwilligerswerk gaan doen en onder andere vluchtelingen helpen.” Dat inspireerde hem om zelf ook vrijwilligerswerk te gaan doen. “Ik dacht bij mezelf ‘Ik heb ook veel tijd, dus ik ga zelf ook zoiets doen’. Daarom nam ik contact op met Humanitas om iemands maatje te worden.” Via Humanitas werd hij het maatje van een oudere man. Ze drinken af en toe een kopje koffie, maken een praatje met elkaar en houden contact via WhatsApp. “Af toe gaan we ook samen op een uitje. Zo organiseerden de studenten van Vindicat een dag om iets samen met senioren te doen. Mijn maatje werd uitgenodigd om mee te gaan op een rondvaart door de grachten en ik mocht ook mee.” Sefa en Monique Inmiddels is Sefa ook betrokken geraakt bij Buddy to Buddy, een project waarbij nieuwkomers aan locals worden gekoppeld om samen dingen te gaan doen. Maar er zijn ook veel evenementen waar de grotere groep van de deelnemers heen gaat. “We zijn laatst bijvoorbeeld naar een basketbalwedstrijd van Donar gegaan,” vervolgt Sefa, “en hebben deze winter samen Sinterklaas en kerst gevierd. Via dit project heb ik ook de mensen ontmoet bij wie ik nu in huis woon. Een van de deelnemers, Monique, had nog een kamer vrij en bood me aan om bij haar en haar man te komen wonen.” Naast de projecten van Humanitas en Buddy to Buddy spreekt Sefa ook elke week af met zijn taalmaatje. “Vrijwilligerswerk doen helpt erg met het leren van de taal. Daarnaast heb ik via deze weg veel geleerd over menselijkheid en vrijgevigheid. Ik vind Nederlanders heel aardige mensen.” Ondertussen is hij hard bezig zijn toekomst hier verder op te bouwen. Zo is hij gaan studeren om een ander soort werk te kunnen gaan doen. Het is namelijk moeilijk om zonder de specifieke Nederlandse diploma’s weer aan de slag te gaan als technicus in de luchtvaart. “Ik heb een diploma gehaald om Data Engineer / Data Analist te kunnen worden. Nu solliciteer ik op banen en traineeships in de IT. Hopelijk krijg op termijn een eigen huis en is het proces van gezinshereniging snel rond zodat mijn vrouw en kinderen ook naar Groningen kunnen komen.” Tekst: Johnno Bosma Beeld: aangeleverd door Sefa Dit artikel is geschreven in samenwerking met Nieuwsflits, de nieuwsbrief van de Gemeente Groningen over migratie en vluchtelingen. Wil je deze nieuwsbrief ook enkele keren per jaar ontvangen? Mail dan naar nieuwkomers@groningen.nl .

Rik Wever (25) telt sinds 2016 broedvogels voor Natuurmonumenten. Hij werkt met het Broedvogel Monitoring Project (BMP) van Sovon. Dit project startte in 1984 en volgens deze standaard worden jaarlijks door vele vrijwilligers meerdere tellingen gedaan. Rik heeft een prachtig telgebied vlakbij Smeerling, ten zuiden van het Metbroekbos. Hier telt hij in de periode van maart tot en met juli niet alleen alle vogels, maar registreert hij ook het gedrag van de vogels. Is de vogel bijvoorbeeld aan het zingen of transporteert hij voedsel? Elk gedrag wordt weergegeven met een code en hoe hoger de code, hoe sneller je een territorium van een dier kunt vaststellen. Met code 0 registreert Rik een wintergast. Deze code geeft dus aan dat dit een tijdelijke gast betreft en telt niet mee als indicatie voor bepalen van territorium. Telcode 16 daarentegen is de hoogste code en staat voor een nest met jongen. Met deze waarneming weet je zeker dat het om het territorium van een vogel gaat en daarom mag je de hoogste code gebruiken. Rik heeft Bos- en natuurbeheer gestudeerd aan de Hogeschool Van Hall Larenstein in Velp. Het stond namelijk al vroeg vast dat hij later “iets met natuur zou gaan doen.” Bijvoorbeeld als boswachter. Tijdens zijn studie kwam hij echter in aanraking met nachtvlinders en werd hier zo door gegrepen dat hij na het afronden van deze studie is gaan werken bij de Vlinderstichting in Wageningen. Naast de vlinders is Rik heel gepassioneerd over vogels. Het zaadje is waarschijnlijk geplant door zijn opa die hem vaak meenam naar buiten. En dat was al voordat hij naar school ging. Samen met opa was hij altijd buiten te vinden. Dan gingen ze bijvoorbeeld vissen en zo kwam het dat Rik al op 3-jarige leeftijd heel veel van zijn opa leerde. Nu gebeurt het wel dat hij zijn opa en zijn jongere broer uitnodigt om in het vroege voorjaar samen te gaan tellen. Met z’n drieën genieten ze hier van. Lekker buiten zijn, mooie waarnemingen doen en het gebied steeds beter leren kennen. Als ik hem vraag of hij ook een nadeel kan verzinnen bij dit type werk, zegt hij na een lange stilte, “Misschien dan het vroege opstaan. Om tellingen te kunnen doen bij zonsopgang betekent dit dat ik in het voorjaar om 4.30 uur buiten moet zijn. Maar”, zegt hij, “zodra je dan in het gebied bent, ben je dat ook snel weer vergeten. En is het alleen maar genieten”. Tellingen doen is ook heel rustgevend. Het is een soort van meditatie. Je bent in de natuur, en je hoort enkel vogels om je heen. Rik kan het iedereen aanbevelen. “Ook als je misschien denkt dat je niet genoeg weet, gewoon doen.” Want door te doen, leer je steeds meer. Geduld en doorzettingsvermogen zijn ook belangrijk omdat je meerdere keren op pad gaat om data te verzamelen. Belangrijke data die van cruciaal belang zijn voor onderzoekers, beleidsmakers, beschermers en natuurliefhebbers. Want alleen met behulp van vrijwilligers is het mogelijk inzicht te krijgen in het wel en wee van de vogelbevolking. Tekst: Esther Halma Beeld: Rik Wever Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij Natuurmonumenten? Op het moment staan er vacatures open voor Wijknatuurgidsen in Groningen Stad en vogeltellers in het Norger Esdorpenlandschap in Noord-Drenthe.

Stichting Computers voor Minima verzamelt gebruikte laptops en desktops en knapt ze op voor een tweede leven. De apparaten worden gratis of tegen een betaalbaar bedrag verstrekt aan mensen met een laag inkomen, zodat ook zij kunnen meedoen in een samenleving die steeds digitaler wordt. Vrijwilligers repareren, testen en voorzien de computers van veilige, gebruiksklare software. In de werkplaats op industrieterrein Euvelgunne, tussen stapels laptops, toetsenborden en kabels, spreek ik refurbisher Bert Keuter over zijn werk. Waarom ben je dit vrijwilligerswerk gaan doen? Na mijn pensioen zocht ik iets dat aansloot bij mijn interesse, hardware. Ik heb veel zittend werk gedaan en veel met mijn hoofd gewerkt, nu vond ik het tijd om lekker met mijn handen bezig zijn. Ook het doel van de stichting spreekt mij aan, we helpen minima en we werken mee aan het verminderen van de afvalberg van apparatuur. We gooien namelijk veel te makkelijk van alles weg. Wat vind je het leukst aan werken met gebruikte computers en laptops? Al sleutelend ontdekken of een half werkende computer weer tot leven te wekken is, vind ik het leukst. Het geeft voldoening wanneer een systeem na een upgrade met snellere onderdelen weer probleemloos draait. Daardoor kunnen we laptops en desktops aanbieden aan mensen die ze hard nodig hebben, zodat zij er weer een tijd mee vooruit kunnen. Wat doe je het meest, repareren, demonteren of installeren? Het is een mix van werkzaamheden. Ik begin altijd met testen of een computer nog opstart. Lukt dat niet, dan begin ik met demonteren, en gebruik onderdelen van andere machines om er weer iets bruikbaars van te maken. Zodra alles weer werkt, installeer ik de software. Volledig defecte apparatuur haal ik uit elkaar, de onderdelen die nog goed zijn leg ik apart. Daarnaast maak ik de laptops en computers schoon, ik poets de buitenkant en verwijder stof aan de binnenkant als dat nodig is. Denk je wel eens, ik weet niet of ik dit apparaat nog aan de praat krijg? De praktijk leert dat 60% na upgraden met onderdelen nog herbruikbaar is en jaren mee kan. Dus het is uitproberen. Als het echt kapot is, het beeldscherm is kapot en de computer gaat niet meer aan, dan houdt het op. Maar zelfs die apparaten verkopen we aan handelaren die er de waardevolle metalen uithalen. Alles is wat ons betreft herbruikbaar. Welke tips heb je voor iemand die het ook leuk lijkt om dit werk te doen? Als je handig bent met hardware en een fijne motoriek hebt voor de schroefjes, is het een hele leuke tijdsbesteding. Je werkt zonder tijdsdruk aan een goed doel in een goede sfeer. Je kunt zowel in je eigen werkhoek sleutelen als collega’s helpen. Er is zoveel variatie in laptops en merken en modellen, je kunt je ideeën kwijt aan collega’s die tegen problemen aan lopen. Ook geïnteresseerd in een vrijwilligersfunctie bij Stichting Computers voor Minima? Bekijk hier de vacatures voor Refurbisher/ICT-techneut en Webdesigner/E-commerce specialist . Tekst en beeld: Esther Compaan